Γιατί να χρησιμοποιήσετε διαμεταφορέα (freight forwarder); Ένα άρθρο της SeaRates για το θέμα δίνει πέντε απαντήσεις: εξειδίκευση, υπηρεσίες, λογισμικό, δίκτυο, πιστοποιήσεις. Ένα ομοσπονδιακό εφετείο έδειξε το 1997 πόσο μπορεί να κοστίσει μία από αυτές τις υπηρεσίες. Η υπόθεση ξεκίνησε με έναν διαμεταφορέα, την Exchange Transport International, και χαρτί εφημερίδας που μεταφερόταν από το St. John του Καναδά στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας. Η φορτωτική (bill of lading) έδειχνε ναύλο $67,794.62. Το δικαστήριο σημείωσε αργότερα μια διαφορά για την τιμή: η ναυτιλιακή εταιρεία (carrier) τιμολόγησε την Omni με διαφορετική τιμή από αυτήν που είχε προσφέρει ο διαμεταφορέας. Η Exchange τιμολόγησε τον φορτωτή, την Omni Lines, για τον ναύλο και η Omni πλήρωσε αμέσως. Η Exchange χρησιμοποίησε τα χρήματα για δικά της χρέη. Έπειτα έκλεισε. Η ναυτιλιακή εταιρεία, National Shipping Company of Saudi Arabia, δήλωσε ότι δεν πληρώθηκε ποτέ. Μήνυσε την Omni για τον ίδιο ναύλο.
Η λίστα εργασιών είναι μακριά και ένα στοιχείο της αφορά χρήματα
Η Ομοσπονδιακή Ναυτιλιακή Επιτροπή (Federal Maritime Commission, FMC) ορίζει τις υπηρεσίες διαμεταφοράς στο 46 CFR 515.2. Ο ορισμός είναι σύντομος. Καλύπτει την αποστολή φορτίων για λογαριασμό τρίτων, ώστε να διευκολυνθεί η μεταφορά από κοινό μεταφορέα (common carrier). Η λίστα δίνει δεκατρία παραδείγματα και λέει ότι δεν περιορίζεται σε αυτά. Παραδείγματα: παραγγελία φορτίου προς το λιμάνι, προετοιμασία εγγράφων εξαγωγής, κράτηση χώρου, προετοιμασία φορτωτικών, οργάνωση αποθήκευσης και ασφάλισης φορτίου, συντονισμός της μετακίνησης από την αφετηρία έως το πλοίο, παροχή συμβουλών στους εξαγωγείς για πιστωτικές επιστολές. Το ενδέκατο στοιχείο είναι παράξενο. Γράφει: «χειρισμός ναύλων ή άλλων χρημάτων που προκαταβάλλονται από φορτωτές, ή απόδοση ή προκαταβολή ναύλων ή άλλων χρημάτων ή πίστωσης σε σχέση με την αποστολή φορτίων». Το μεγαλύτερο μέρος της λίστας αφορά χαρτούρα ή logistics, και αυτή η γραμμή αφορά μετρητά.
Οι εισαγωγές έχουν προθεσμία. Για φορτία που φτάνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες δια θαλάσσης, ο εισαγωγέας ή ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπός του υποβάλλει το Importer Security Filing στα αγγλικά. Για τα περισσότερα φορτία, ο πωλητής, ο αγοραστής, ο κατασκευαστής, η χώρα προέλευσης και ο εμπορευματικός κωδικός πρέπει να δηλωθούν το αργότερο 24 ώρες πριν από τη φόρτωση στο λιμάνι του εξωτερικού. Το πλοίο δεν έχει ακόμη αποπλεύσει, και μόλις αποπλεύσει, η παρακολούθηση κοντέινερ δείχνει πού βρίσκεται το κοντέινερ. Το CBP είναι σαφές. Αναφέρει ότι η μη συμμόρφωση θα μπορούσε τελικά να επιφέρει χρηματικές κυρώσεις, περισσότερους ελέγχους και καθυστέρηση του φορτίου.
Το 1997 το δικαστήριο θεώρησε ότι πληρώνει ο φορτωτής
Η φορτωτική στην υπόθεση Omni έφερε την ένδειξη «Freight Prepaid». Η ναυτιλιακή εταιρεία δήλωσε ότι δεν είχε πληρωθεί. Η Omni δεν το αμφισβήτησε. Το περιφερειακό δικαστήριο έκρινε υπέρ της Omni. Στις 6 Μαρτίου 1997 το Εφετείο του Ενδέκατου Κύκλου ανέτρεψε την απόφαση. Οι δικαστές του παραδέχθηκαν ανοιχτά την αμηχανία τους: «οποιοδήποτε αποτέλεσμα καταλήξουμε σε αυτή την υπόθεση θα είναι αναγκαστικά κάπως άδικο». Είτε η Omni πλήρωσε δύο φορές είτε η ναυτιλιακή εταιρεία έμεινε απλήρωτη.
Το δικαστήριο υιοθέτησε τον κανόνα μιας παλαιότερης υπόθεσης του Πέμπτου Κύκλου, Strachan Shipping v. Dresser. Ο φορτωτής ευθύνεται, εκτός αν η ναυτιλιακή εταιρεία τον έχει απαλλάξει. Παρέθεσε το σκεπτικό εκείνου του δικαστηρίου ότι ο διαμεταφορέας «διαθέτει λίγα περιουσιακά στοιχεία και κλείνει φορτία αξίας πολύ μεγαλύτερης από την καθαρή του θέση», οπότε οι ναυτιλιακές εταιρείες πρέπει να περιμένουν ότι η πληρωμή θα προέλθει από τον φορτωτή, ακόμη και όταν περνά από τα χέρια του διαμεταφορέα.
Έπειτα ήρθε η συμβουλή. «Αν ο φορτωτής θέλει να αποφύγει την ευθύνη διπλής πληρωμής, πρέπει να λάβει μέτρα ώστε να συναλλάσσεται με αξιόπιστο διαμεταφορέα ή να συμφωνήσει με τη ναυτιλιακή εταιρεία την απαλλαγή του.»
Η υπόθεση επέστρεψε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Το ζήτημα της απαλλαγής έμεινε ανοιχτό. Το «freight prepaid» φαινόταν να οδηγεί προς απαλλαγή, όπως και οι πρώτες προσπάθειες της ναυτιλιακής εταιρείας να εισπράξει από την Exchange. Η φορτωτική έδειχνε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Παρείχε επίσης στη ναυτιλιακή εταιρεία δικαίωμα σε όλο τον ναύλο και τις χρεώσεις «είτε πράγματι πληρώθηκαν είτε όχι». Η απόφαση δεν αναφέρει το τέλος της υπόθεσης. Αναφέρει επίσης περιφερειακά δικαστήρια που διάβασαν το «freight prepaid» ως πίστωση που δόθηκε στον διαμεταφορέα, άρα το 1997 ο κανόνας δεν ήταν ομοιόμορφος. Τα δικαστήρια διαφωνούσαν.
Ένα ποσό $50,000 βρίσκεται δίπλα σε ναύλο $67,794.62
Στις Ηνωμένες Πολιτείες όποιος ενεργεί ως διαμεταφορέας θαλάσσιου φορτίου χρειάζεται άδεια από την Επιτροπή. Το ίδιο πρόσωπο πρέπει να προσκομίσει απόδειξη οικονομικής φερεγγυότητας, που το 46 CFR 515.21 ορίζει σε $50,000 για διαμεταφορέα και $75,000 για NVOCC. Ο ναύλος στην υπόθεση Omni ήταν μεγαλύτερος από τα $50,000 που πρέπει να αποδείξει σήμερα ένας διαμεταφορέας, αν και τα δύο ποσά προέρχονται από διαφορετικές δεκαετίες. Η απόφαση δεν λέει τίποτα για την άδεια της Exchange. Δεν λέει τίποτα ούτε για εγγύηση (bond). Πρόκειται μόνο για έλεγχο μεγέθους.
Γιατί λοιπόν να χρησιμοποιήσετε διαμεταφορέα; Για τις υπηρεσίες που αναφέρθηκαν παραπάνω, με ανοιχτά τα μάτια για εκείνη που χειρίζεται τα χρήματά σας. Πριν πληρώσετε το τιμολόγιο ενός διαμεταφορέα για θαλάσσιο ναύλο, ζητήστε από τη ναυτιλιακή εταιρεία να επιβεβαιώσει εγγράφως αν ο ναύλος σας έχει πληρωθεί ή αν απευθύνεται αποκλειστικά στον διαμεταφορέα. Πρόκειται για πρακτική συμβουλή. Δεν είναι κανόνας δικαστηρίου. Το δικαστήριο ανέφερε δύο προφυλάξεις: συναλλαγή με αξιόπιστο διαμεταφορέα ή συμφωνία με τη ναυτιλιακή εταιρεία για απαλλαγή. Αξίζει να ελέγξετε και την άδεια και την εγγύηση, ενώ το άρθρο πώς να βρείτε έναν καλό διαμεταφορέα εξηγεί βήμα προς βήμα το αρχείο της FMC.
Συχνές ερωτήσεις
Για πόσο χρόνο πρέπει ένας αντιπρόσωπος να φυλάσσει την πληρεξουσιότητα για ένα Importer Security Filing;
Σύμφωνα με το 19 CFR 149.5(c), ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος φυλάσσει τις πληρεξούσιες εντολές στα αγγλικά μέχρι να ανακληθούν. Οι ανακληθείσες πληρεξούσιες εντολές και οι επιστολές ανάκλησης παραμένουν στο αρχείο για πέντε έτη μετά την ανάκληση, και το CBP μπορεί να ζητήσει να τις δει.
Ποιος μπορεί να στείλει το Importer Security Filing μαζί με την καταχώριση (entry) σε μία μόνο διαβίβαση;
Σύμφωνα με το 19 CFR 149.5, μόνο ένας εισαγωγέας που ενεργεί για λογαριασμό του ή ένας αδειούχος τελωνειακός πράκτορας (customs broker).
Τι γίνεται αν ένας εισαγωγέας δεν έχει εγγύηση για το Importer Security Filing;
Ο αντιπρόσωπος που υποβάλλει τη δήλωση για λογαριασμό του εισαγωγέα μπορεί να καταθέσει τη δική του εγγύηση. Διαφορετικά, ο εισαγωγέας πρέπει να διαθέτει μία από τις εγγυήσεις που αναφέρονται στο 19 CFR 149.5, όπως βασική εγγύηση εισαγωγής και καταχώρισης ή εγγύηση για το importer security filing.
