Po co korzystać ze spedytora? Wpis SeaRates na ten temat podaje pięć odpowiedzi: wiedzę, obsługę, oprogramowanie, sieć kontaktów i certyfikaty. Federalny sąd apelacyjny pokazał w 1997 roku, ile może kosztować jedna z tych usług. Sprawa zaczęła się od spedytora, firmy Exchange Transport International, i papieru gazetowego płynącego z St. John w Kanadzie do Jeddy w Arabii Saudyjskiej. Na konosamencie widniała opłata frachtowa $67,794.62. Sąd zauważył później spór o stawkę: przewoźnik wystawił Omni rachunek według innej stawki, niż wycenił spedytor. Exchange zafakturował fracht załadowcy, firmie Omni Lines, a Omni zapłaciła od razu. Exchange przeznaczyła te pieniądze na własne długi. Potem zamknęła działalność. Przewoźnik, National Shipping Company of Saudi Arabia, oświadczył, że nigdy nie dostał zapłaty. Pozwał Omni o ten sam fracht.
Lista zadań jest długa, a jedna pozycja dotyczy pieniędzy
Federal Maritime Commission definiuje usługi spedycyjne w 46 CFR 515.2. Definicja jest krótka. Obejmuje wysyłanie przesyłek w imieniu innych podmiotów, aby ułatwić przewóz przez przewoźnika publicznego. Lista podaje trzynaście przykładów i zastrzega, że nie jest zamknięta. Przykłady: zamawianie transportu ładunku do portu, przygotowanie dokumentów eksportowych, rezerwacja miejsca, przygotowanie konosamentów, organizacja magazynowania i ubezpieczenia ładunku, koordynacja przewozu od miejsca nadania do statku, doradzanie eksporterom w sprawie akredytyw. Pozycja jedenasta jest dziwna. Brzmi: „obsługa frachtu lub innych środków pieniężnych zaliczkowanych przez załadowców albo przekazywanie lub zaliczkowanie frachtu lub innych środków pieniężnych lub kredytu w związku z wysyłaniem przesyłek”. Większość listy to papiery albo logistyka, a ta linijka to gotówka.
Przy imporcie obowiązuje termin. W przypadku ładunku przypływającego do Stanów Zjednoczonych statkiem importer lub jego upoważniony agent składa Importer Security Filing po angielsku. Dla większości ładunków dane sprzedawcy, kupującego, producenta, kraj pochodzenia i kod towarowy są wymagane najpóźniej 24 godziny przed załadunkiem w porcie zagranicznym. Statek jeszcze nie wypłynął, a gdy już wypłynie, śledzenie kontenerów pokazuje, gdzie jest kontener. CBP mówi o tym wprost. Stwierdza, że niedopełnienie obowiązku może ostatecznie skutkować karami finansowymi, większą liczbą kontroli i opóźnieniem ładunku.
W 1997 roku sąd uznał, że płaci załadowca
Konosament w sprawie Omni nosił adnotację „Freight Prepaid”. Przewoźnik twierdził, że nie otrzymał zapłaty. Omni tego nie kwestionowała. Sąd okręgowy przyznał rację Omni. 6 marca 1997 roku Eleventh Circuit uchylił to rozstrzygnięcie. Sędziowie otwarcie przyznali, że to niewygodne: „każdy wynik, do którego dojdziemy w tej sprawie, będzie z konieczności nieco niesprawiedliwy”. Albo Omni zapłaciła dwa razy, albo przewoźnik został bez zapłaty.
Sąd przyjął regułę z wcześniejszej sprawy Fifth Circuit, Strachan Shipping v. Dresser. Załadowca odpowiada, chyba że przewoźnik go zwolnił. Przytoczył tok rozumowania tamtego sądu, że spedytor „ma niewiele aktywów, a przyjmuje do przewozu ładunki o wartości znacznie przewyższającej jego wartość netto”, więc przewoźnicy muszą się spodziewać, że zapłata przyjdzie od załadowcy, nawet gdy przechodzi przez ręce spedytora.
Potem padła rada. „Jeśli załadowca chce uniknąć odpowiedzialności za podwójną płatność, musi zachować ostrożność i współpracować z renomowanym spedytorem albo zawrzeć z przewoźnikiem umowę, która zapewni mu zwolnienie.”
Sprawa wróciła do sądu pierwszej instancji. Kwestia zwolnienia pozostała otwarta. „Freight prepaid” zdawało się wskazywać na zwolnienie, podobnie jak pierwsze próby przewoźnika, by ściągnąć należność od Exchange. Konosament przemawiał za czymś przeciwnym. Dawał też przewoźnikowi prawo do całego frachtu i wszystkich opłat, „niezależnie od tego, czy zostały faktycznie zapłacone”. Opinia nie podaje zakończenia. Opinia wymienia też sądy okręgowe, które odczytywały „freight prepaid” jako kredyt udzielony spedytorowi, więc w 1997 roku reguła nie była jednolita. Sądy się różniły.
Kwota $50,000 obok frachtu $67,794.62
W Stanach Zjednoczonych osoba działająca jako spedytor morski potrzebuje licencji od Commission. Ta sama osoba musi przedstawić dowód odpowiedzialności finansowej, ustalony w 46 CFR 515.21 na $50,000 dla spedytora i $75,000 dla NVOCC. Fracht w sprawie Omni był wyższy niż $50,000, które spedytor musi wykazać dzisiaj, choć obie kwoty pochodzą z różnych dekad. Opinia milczy o licencji Exchange. Milczy też o gwarancji. To tylko porównanie skali.
Więc po co korzystać ze spedytora? Dla usług wymienionych wyżej, z otwartymi oczami wobec tej, która dotyczy Twoich pieniędzy. Zanim zapłacisz fakturę spedytora za fracht morski, poproś przewoźnika o pisemne potwierdzenie, czy Twój fracht jest opłacony, czy przewoźnik zwraca się wyłącznie do spedytora. To praktyczna rada. To nie jest reguła sądu. Sąd wskazał dwa środki ostrożności: współpracę z renomowanym spedytorem albo umowę z przewoźnikiem w sprawie zwolnienia. Warto też sprawdzić licencję i gwarancję, a tekst jak znaleźć dobrego spedytora krok po kroku omawia rejestr FMC.
Najczęstsze pytania
Jak długo agent musi przechowywać pełnomocnictwo do Importer Security Filing?
Zgodnie z 19 CFR 149.5(c) upoważniony agent przechowuje pełnomocnictwa w języku angielskim do czasu ich odwołania. Odwołane pełnomocnictwa i pisma o odwołaniu pozostają w aktach przez pięć lat po odwołaniu, a CBP może poprosić o ich okazanie.
Kto może wysłać Importer Security Filing razem ze zgłoszeniem celnym w jednej transmisji?
Zgodnie z 19 CFR 149.5 tylko importer działający we własnym imieniu albo licencjonowany agent celny.
Co jeśli importer nie ma gwarancji na Importer Security Filing?
Agent składający zgłoszenie w imieniu importera może złożyć własną gwarancję. W przeciwnym razie importer musi mieć jedną z gwarancji wymienionych w 19 CFR 149.5, na przykład basic importation and entry bond albo importer security filing bond.
